De winter komt eraan. Ik zie de maan door de bomen schijnen.
Het is koud en nat.
De donkere dagen voor kerst.
En toch heb ik zin om te swingen!
Ik begrijp het steeds beter, alles is eigenlijk een illusie.
Het zit allemaal in mijn hoofd.
Voel ik de kou en de regen?
Of geniet ik ervan en dans ik in mijn eigen ritme,
weer of geen weer?
Het zullen de liefdesbubbels wel zijn. Het voelt alsof ik in brand sta.
Hij komt. Nee, niet Sinterklaas. Ja, oké, hij ook.
Maar daar geloof ik niet meer in.
Ik geloof wel in Continetal Airlines,
die mijn lief naar me toe gaat brengen.
Nog een week. Dan is het zover. Schiphol.
Ik kan niet wachten.
‘s Morgens bij de gate staan,
meestal bij het verkeerde nummer.
En dan voel ik hem. Zijn energie.
Ik hoef niet rond te kijken,
om te weten dat hij achter mij staat.
Zijn energie is verzengend.
Mijn ziel weet het al.
Zelfs voor de informatie mijn hoofd bereikt.
Mijn ziel vindt hem zonder problemen.
Intuïtief. Duizenden mensen.
Het maakt niet uit. Er is er maar een waar ik op wacht.
Mijn ziel weet het.
Wow, wat heb ik toch zin om te swingen!
Ali-Baba en J., dank dat jullie dit geregeld hebben.
