Living My Legend

Het einde van het jaar nadert. Voor mij was 2009 niet eenvoudig. Het jaar van de kluizenaar. Reken maar dat ik dat heb gemerkt. Het is moeilijk, zo niet onmogelijk om anderen te vertellen wat er in het afgelopen jaar is gebeurd met mij. Want de processen en ervaringen zijn zo naar binnen gericht. Niemand die iets merkt. Behalve ik. Het enige wat ik kan zeggen is dat ik geen heimwee meer heb naar mijzelf, ik heb nog nooit zo dicht bij mijzelf gestaan. Ik heb in mijzelf en door mijzelf heen gekeken. Wat ik zag was niet altijd wat ik verwachte te zien, maar wel altijd de moeite waard.

Er was echter nog een aspect in mij waar ik maar geen toegang toe kon krijgen: mijn contact met mijn gidsen. Ik heb zes gidsen. Ze hebben zich in de loop van de jaren aan mij geopenbaard. Vier vrouwen, twee mannen. Ze beschermen mij, troosten mij en laten me visioenen zien. Alhoewel ik ze altijd heb erkend, had ik erg veel moeite om ze toe te laten. Ik vond het doodeng. Bovendien wist ik nooit precies hoe ik met ze kon communiceren. Meestal verschijnen ze in dromen. Soms voel ik ze overdag.

Een van de gidsen wilde zo graag gehoord worden dat ze op een gegeven moment via een van mijn zusters communiceerde. Ze gaf ook haar naam door: Katleen. Mijn zuster is vele malen ontvankelijker en kent geen angst. En mijn gidsen willen dat ik ze toelaat, dus ze zoeken naar wegen om mij dit te laten inzien. Toen wist ik dat het tijd werd om mijn angst te confronteren. Want deze gids is ongelooflijk belangrijk voor mij. Zij is een stem uit het verleden, heel krachtig. Zij helpt mij bij het vinden van mijn bestemming binnen de wicca.

Een paar weken geleden was het zover, twee van mijn zusters en ik hadden ons opgegeven voor een zweethut-ceremonie. Het werd een dag om nooit meer te vergeten. Ik wist niet wat ik kon verwachten, maar ik wist wel dat ik mijn gidsen wilde ontmoeten en leren om hen toe te laten, zonder angst. Het was een koude dag, een dag waarop we hard werkten om alle voorbereidingen te treffen voor het ritueel. Acht krachtige vrouwen. Een geweldige leider en een machtige vuurvrouw. Een dag gevuld met symboliek, contact met Moeder Aarde, maar ook vooral contact met mijn Zelf.

En op deze dag gebeurde het. Toen we de windrichting aanriepen van onze voorouders, waren ze daar. Ik kreeg een heel heftig visioen. Ik zag alle gidsen op een rij, hand in hand. Ze keken mij aan en ik keek terug, zonder vrees. Ze stonden op een strand, op de achtergrond de ondergaande zon. Ik wist nog steeds niet hoe ik contact moest maken. Maar toen nam Katleen de leiding. Zonder te aarzelen en met een vurige passie die ik intussen van haar gewend ben, sprong ze gewoon in me. Ik schrok me helemaal wild. Bedacht dat ik moest leren uit te kijken wat ik wenste. Want het kan zomaar uitkomen.

Ik zat fysiek in de zweethut, waar de hitte bijna ondraaglijk was. Mijn hart klopte luid en snel. Het zweet droop van mijn lichaam. Ik had moeite om te ademen. Mijn hoofd begon pijn te doen. De geuren van mineralen drongen mijn neus binnen. Toen voelde het alsof ik begon te zweven. Ik had de neiging om weg te willen. Zo bang was ik. Echter, Katleen nam mijn gewoon over en ze dwong me om door haar ogen te kijken. En mijn lijf werd rustig. Ik keek door haar ogen. Er was niets om bang voor te zijn. Ik had contact gemaakt en er gebeurde niets ernstigs. Ik leerde dat als ik mijn gidsen wil spreken, ik hen alleen maar hoef te verwelkomen. Als ik mij open kan stellen doen zij de rest. Dat is alles. Als ik hen gewoon toelaat, een met hen word, kunnen ze altijd verschijnen, ook overdag.

Ik had eindelijk mijn antwoord. Vind ik het nog eng? Ja, soms. Ik heb mijn gidsen nog niet durven te roepen. Het is nl. wel een hele intense ervaring om hen de controle te geven over mij. Maar binnenkort ga ik het proberen. Gewoon overdag. Kijken wat er gebeurt. Zij waken over mij en kennen de weg die ik ga. Het zou zo jammer zijn als angst mij tegenhoudt om hun stem te horen.

Ik had nog nooit eerder een zweethut-ceremonie meegemaakt. Het is fysiek en mentaal zeer inspannend. Maar onze leider Lieke bleek een geweldige en intuïtieve gids. Dankzij haar en alle aanwezige vrouwen is het een hele bijzondere ervaring geweest. Een die ik vaker wil beleven. Het is een ceremonie om in ere te houden en door te geven aan onze kinderen. Mocht je belangstelling hebben om een ceremonie bij te wonen, bezoek dan de website van Lieke en Martin.

Het jaar van de kluizenaar is bijna ten einde. Ik heb het goed afgesloten en kan niet wachten tot het nieuwe jaar zich aandient. Dan kan ik beginnen te zaaien wat ik heb geoogst. Het kan niet anders dan dat de oogst heel rijk zal zijn. En ik heb eindelijk mijn gidsen verwelkomd. Ze kunnen nu met mij meelopen.