Rituelen

Ik hou van rituelen. Ze geven mijn leven extra glans, vertrouwen en troost als ik het even ook niet meer weet. Antwoord op vragen waar ik mee zit, inspiratie, houvast, moed, inzicht. Rituelen openen de weg naar mijn hart en ziel.

Binnen mijn familie zijn wij gezegend met bijzondere vrouwen in onze bloedlijnen. Godinnen in leven, begeleidsters na hun sterven, heksen, gidsen, waarzegsters. Het is dan ook niet verwonderlijk dat ook mijn zuster en ik, allemaal in meer of mindere mate beschikken over bijzondere gaven. Intuïtie, droomuitleg, voorspellende dromen, tarotkaarten lezen, kruidengeneeskunde, rituelen, schatkaarten maken, binnen onze familie is het allemaal normaal en wij vinden het heel gewoon dat wij nu allemaal al menen te weten dat het komende kindje dat wordt geboren in december een jongetje zal zijn. Blond haar, blauwe ogen. Een kleine Buddha.

Ik ben zelf aan het leren om de rituelen binnen de wicca onder de knie te krijgen. Het is een geweldige tocht vol nieuwe ervaringen en ik kan er mijn hele ziel en zaligheid in kwijt. Echter ik heb ook geweldige zusters, die niet zullen aarzelen om het universum een handje te helpen. Dus zo kon het gebeuren dat ik enige dagen geleden bij een van mijn zusters sliep en ik begreep dat zij een ritueel uit wilde voeren voor ik ging slapen. Toen ik in bed kroop, vond ik een klein bundeltje takjes, samengebonden. Ze had het ritueel uitgevoerd. Het enige wat zij mij vertelde was dat ze het had gedaan om mij te helpen bij het vinden van een baan. Net als oma het deed toen een van onze tio´s geen baan kon vinden. Volgens oma werkte het altijd. Ze had oma Victoriana gevraagd haar te begeleiden.

Ik moest heilig beloven de komende tijd te slapen met de bundel onder mijn kussen.Voor de zekerheid heb ik het bundeltje maar in het kussen gedaan, zodat het niet valt. En zo kan het verkeren dat ik nu af en toe ´s nachts wakker word omdat ik een takje in mijn oor voel prikken. Ik glimlach dan gewoon in mijn slaap. Omdat ik weet hoe lief dit gebaar is en omdat ik weet dat als mijn zus een ritueel uitvoert, het eigenlijk altijd goedkomt. Dank zuster, en ik hoop dat je mij vergeeft als ik af en toe denk dat het wellicht beter was geweest om een enorme bos takken te bundelen, voor de zekerheid.

Ik adem in en ga verder

Soms heb ik even de neiging om maar gewoon een mailtje te sturen: ‘Neem me maar aan, vertrouw en komt allemaal goed. Voor CV, zie bijlage. Groetjes en tot maandag.’

Maar ja, solliciteren is ook een kunst. Een kunst waar ik inmiddels een beetje gaar van word in mijn hoofd. En mijn creativiteit begint ook tot een nulpunt te dalen. Want iedere dag een aantal brieven schrijven en net doen alsof het de eerste brief is die ik schrijf in jaren aan de meest geweldige werkgever ter wereld, tja, dat begint ondertussen lastig te worden. Het voelt alsof ik telkens weer dezelfde schilderij aan het schilderen ben, hooguit de kleuren verschillen.

Daarom heb ik vandaag een pauze ingelast. Ik kan even geen vacaturesites meer verdragen, geen zinnen meer schrijven zoals ‘met veel genoegen solliciteer ik naar de functie van’, of iets van deze strekking. Geen zin om voor de zoveelste keer mijn CV weer aan te passen.

Ik heb even geen zin meer om mijn emailbox te openen en te lezen dat er weer zoveel reacties zijn binnengekomen, dat de keuze niet op mij valt omdat de CV van andere kandidaten nog perfecter aansluit bij de wensen.

Morgen haal ik weer diep adem en ga ik weer verder. Want op zich is het leuk om te doen, zeker als ik over de goede energie beschik. Al doende leer ik. En iedere keer is er toch even weer de hoop die in mij opflikkert als ik mijn email verzend ‘wie weet is dit mijn nieuwe werkgever’. Het gaat wel lukken, zo positief ben ik dan ook wel weer ingesteld.

Soms heb ik even de neiging om maar gewoon een mailtje te sturen: ‘Neem me maar aan, vertrouw en komt allemaal goed. Voor CV, zie bijlage. Groetjes en tot maandag.’

Maar ja, solliciteren is ook een kunst. Een kunst waar ik inmiddels een beetje gaar van word in mijn hoofd. En mijn creativiteit begint ook tot een nulpunt te dalen. Want iedere dag een aantal brieven schrijven en net doen alsof het de eerste brief is die ik schrijf in jaren aan de meest geweldige werkgever ter wereld, tja, dat begint ondertussen lastig te worden. Het voelt alsof ik telkens weer dezelfde schilderij aan het schilderen ben, hooguit de kleuren verschillen.

Daarom heb ik vandaag een pauze ingelast. Ik kan even geen vacaturesites meer verdragen, geen zinnen meer schrijven zoals ‘met veel genoegen solliciteer ik naar de functie van’, of iets van deze strekking. Geen zin om voor de zoveelste keer mijn CV weer aan te passen.

Ik heb even geen zin meer om mijn emailbox te openen en te lezen dat er weer zoveel reacties zijn binnengekomen, dat de keuze niet op mij valt omdat de CV van andere kandidaten nog perfecter aansluit bij de wensen.

Morgen haal ik weer diep adem en ga ik weer verder. Want op zich is het leuk om te doen, zeker als ik over de goede energie beschik. Al doende leer ik. En iedere keer is er toch even weer de hoop die in mij opflikkert als ik mijn email verzend ‘wie weet is dit mijn nieuwe werkgever’. Het gaat wel lukken, zo positief ben ik dan ook wel weer ingesteld.

Follow

Get every new post delivered to your Inbox.